WOLF HALL

Διάβασα σήμερα (5 Σεπτεμβρίου 2010) στο Βήμα τη βιβλιοπαρουσίαση του Αναστάσιου Βιστωνίτη σχετικά με το έργο της Χίλαρι Μάντελ, “Wolf Hall”. Επειδή πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωσή του και καθώς με ενδιαφέρει για πολλούς και διαφόρους λόγους η ιστορία του Ερρίκου ‘Η, σημείωσα κάποια σημεία που θα ήθελα να σχολιάσω, έχοντας διαβάσει και άλλα αντίστοιχα βιβλία για εκείνη την εποχή.

Έχοντας διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο που όντως είναι πάρα πολύ καλό, χωρίς ωστόσο να αποτελεί ανάλαφρο ανάγνωσμα, έχω μια μικρή ένσταση ως προς την κατηγοριοποίησή του ως αστυνομικού μυθιστορήματος (υποθέτω ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος). Πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα και όχι για αστυνομικό (από που και ωσπού αστυνομικό!;), το οποίο διηγείται την άνοδο στην εξουσία του Τόμας Κρόμγουελ επί τη βασιλεία του ακόλαστου(;) Ερρικου Ή. Παρατήρησα επίσης στο βιβλίο μια τάση να προσεγγιστεί ο Κρόμγουελ πιο ανθρώπινα μέσα από μια προσπάθεια κατανόησης των κινήτρων του, χωρίς ωστόσο να γίνεται καμιά προσπάθεια αγιοποίησής του.

Σίγουρα ο Ερρίκος ‘Η δεν ήταν άγιος άνθρωπος, όπως δεν ήταν και η Ανν Μπολέιν.. αλλά βρίσκω κάπως ‘ελαφρύ’, ας μου επιτραπεί η έκφραση, τον χαρακτηρισμό ακόλαστος. Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, ούτε ο Τόμας Μορ ήταν άγιος παρόλο που έμεινε στην Ιστορία ως ο καλός άνθρωπος που καρατομήθηκε λόγω της δόλιας πλεκτάνης του Τόμας Κρόμγουελ. Πριν οδηγηθεί στην κρεμάλα κατέκαψε χιλιάδες κόσμο με την κατηγορία ότι ήταν αιρετικοί.

Εν ολίγοις, θα ήθελα να πω ότι εκεί έγκειται και η επιτυχία του επιτεύγματος της Χίλαρι Μάντελ: στη δημιουργία ενός ιστορικού μυθιστορήματος που σε μεγάλο βαθμό προσπαθεί να μην πάρει θέση, να μην αποτελέσει άλλη μια καταγγελτική φωνή εναντίον του Κρόμγουελ αλλά να μας γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο και από μια άλλη, πιο ανθρώπινη πλευρά του, που αληθινή ή μη κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πώς δεν υπήρξε, αφού και ο πιο κακός άνθρωπος από κάπου ξεκινάει και κάποια πράγματα και καταστάσεις τον έχουν οδηγήσει στις μετέπειτα πράξεις του. (Στο μόνο πρόσωπο που θα μπορούσα να πω ότι στάθηκε πιο επικριτικά χωρίς να κάνει ιδιαίτερες προσπάθειες να μας δώσει και την άλλη πλευρά του ήταν η Ανν Μπολέιν, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ναι μεν έφταιγε για πολλά από όσα της καταλογίζει η ιστορία, υπήρξε ωστόσο και έρμαιο των καταστάσεων και των ανθρώπων γύρω της, όπως και η Κάθριν Χάουαρντ, η ξαδέρφη της που παντρεύτηκε αργότερα τον Ερρίκο ‘Η και είχε και εκείνη παρόμοια τύχη).

Τέλος, συμφωνώ απόλυτα με την ερμηνεία που δίνεται στο άρθρο για τον τίτλο του βιβλίου. Όντως η αυλή του Ερρίκου Ή δεν ήταν παρά μια «λυκοφωλιά» και όλα κρέμονταν από μια κλωστή, άνθρωποι και λαιμητόμοι…

To συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog μου, Savage Garden, που διατηρούσα στον blogger την περίοδο 2008-2010.

Leave A Comment