WARM BODIES: ΕΝΑ TWILIGHT ΓΙΑ ΖΟΜΠΙ

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι ταινίες ζόμπι άρχισαν να εξαντλούν τη θεματολογία τους. Οι επαναλήψεις είναι πολλές, τα κλισέ άρχισαν να κουράζουν και οι εκπλήξεις για τους θεατές είναι πια ελάχιστες. Όπως συνέβη και με τους βρικόλακες, το Χόλιγουντ φαίνεται να έχει σταματήσει να συνεισφέρει στην εξέλιξη του είδους. Μήπως ήρθε, λοιπόν, η ώρα να έχουν και τα ζόμπι την τύχη που είχαν οι βρικόλακες με το λανσάρισμα του «Λυκόφωτος»;

Εδώ και αρκετά χρόνια, τα ζόμπι έπαψαν πια να βρίσκονται στο παρασκήνιο. Σκηνοθέτες όπως ο Ρομέρο και σειρές όπως το «Walking Dead» έδωσαν τη δυνατότητα στους νεκροζώντανους να αποκτήσουν τη δική τους περίοπτη θέση στη βιομηχανία του τρόμου. Φαίνεται όμως ότι η έμπνευση άρχισε να στερεύει. Μέσα σε αυτό το κλίμα προέκυψαν ταινίες όπως η πρόσφατη μαύρη κωμωδία «Αγάπησα ένα ζομπι» (πρωτότυπος τίτλος: «Warm Bodies») του Τζόναθαν Λέβιν και η ταινία «ΟΤΤΟ» που εμφανίστηκε το 2008. Βασισμένο στο πρωτόλειο έργο του Άιζακ Μάριον, το «Αγάπησα ένα ζόμπι» μοιάζει εκ πρώτης όψεως να είναι η ζόμπι εκδοχή του «Λυκόφωτος».

Έπειτα από ένα ολέθριο ολοκαύτωμα η πλειονότητα των ανθρώπων μεταμορφώνεται σε ζόμπι. Ο πρωταγωνιστής (Νίκολας Χουλτ) φαίνεται να είναι το μοναδικό ζόμπι που εξακολουθεί να διατηρεί ψήγματα λογικής που εμφανίζεται σαν μια φωνή μέσα στο μυαλό του. Αυτή η φωνή του υπενθυμίζει ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα άνοο πλάσμα. Κατά την περιπλάνησή του στο μετα-αποκαλυπτικό αυτό κόσμο συναντά την Τζούλι (Τερέζα Πάλμερ), μία από τους ελάχιστους ανθρώπους που επέζησαν της καταστροφής. Η συνέχεια της ιστορίας από εκεί και πέρα είναι λίγο-πολύ αναμενόμενη…

Παρά τη φαινομενικά κλισέ ιστορία αλλά και τη «διαστρέβλωση» της εικόνας των παραδοσιακών ζόμπι που αναμφισβήτητα μπορεί να ενοχλήσει αρκετούς θεατές, η ταινία διαθέτει χαρακτηριστικά που την καθιστούν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Στα «συν» της σίγουρα είναι το σενάριο που διακατέχεται από μια υποβόσκουσα ειρωνεία, χωρίς όμως να δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για παρωδία. ΄Ενα ακόμα στοιχείο που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι η φωτογραφία, οι αντιθέσεις των χρωμάτων που στόχο έχουν να κάνουν εμφανή τη διαφορά ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των πεθαμένων. Αλλά και οι ερμηνείες τόσο του διδύμου των νεαρών ηθοποιών που πρωταγωνιστούν στην ταινία όσο και του παλαίμαχου Τζον Μάλκοβιτς αποτελούν έναν ακόμα λόγο για να δώσουμε στην ταινία ακόμα μια ευκαιρία.

Με άλλα λόγια, μην περιμένετε να δείτε άλλη μια ταινία με αίματα και ανατριχιαστικές σκηνές από αυτές που μας έχει συνηθίσει ο Ρόμερο. Το φιλμ απλώς εκμεταλλεύεται το μοτίβο των νεκροζώντανων για να μας διηγηθεί μια ακόμα ιστορία αγάπης. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για την εκδοχή του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» στον κόσμο των ζωντανών νεκρών!

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 123.

Leave A Comment