ΠΕΡΙ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Τις τελευταίες ημέρες είμαι κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς που παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό τις εξελίξεις στις ανασκαφές στην Αμφίπολη Σερρών. Κλείνοντας τα αυτιά και τα μάτια σε ό,τι βλακώδες χαρακτηρίζει τις αναρτήσεις του νεοέλληνα (κάθε νοοτροπίας, ιδεολογίας και παράταξης) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το διαδίκτυο εν γένει, αφήνω τον εαυτό μου να αισθανθεί εκείνα τα υπέροχα συναισθήματα που μου δημιουργούσε το αντικείμενο της αρχαιολογίας όταν ήμουν παιδί.

Για κακή τους “τύχη” οι γονείς μου μεγάλωναν έναν μικρό Ιντιάνα Τζόουνς (και ας μη γνώριζα τότε την ύπαρξη του συγκεκριμένου κυρίου). Βλέπετε ένω άλλα παιδάκια το μόνο που ήθελαν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές ήταν τα κουβαδάκια τους και απεριόριστο χρόνο στις παραλίες, εγώ απαιτούσα, ναι καλά ακούσατε!, απαιτούσα να επισκεφτώ όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία της περιοχής όπου παραθερίζαμε. Έτσι αναγκάζονταν οι καημένοι άνθρωποι να κάνουν βάρδιες για το ποιος θα με συνοδεύσει στις “αρχαιολογικές εξορμήσεις” μου.

Knossos-CreteΔεν φταίω εγώ όμως! Έκαναν βλέπετε το “λάθος” σε ηλικία μόλις 6 χρονών να με πάνε στην Κνωσό, και στα μετέπειτα χρόνια στους Δελφούς, στη Βεργίνα, στην Πέλλα και σε όλα αυτά τα υπέροχα μέρη! Εγώ απλά ρούφηξα λίγη παραπάνω ενέργεια από τους χώρους αυτούς και το κακό δεν θέλει και πολύ για να γίνει… Ακόμα και όταν επισκέφτηκαν τη Ρώμη αυτό που σκέφτηκαν να μου φέρουν (τώρα που το σκέφτομαι μάλλον δεν το έφεραν σε μένα αλλά για κάποιο λόγο πάντα το θεωρούσα δικό μου) ήταν ένα βιβλίο-οδηγός με όλα τα αρχαία της Αιώνιας Πόλης. Το συγκεκριμένο βιβλίο επιβιώνει ακόμα και σήμερα παρά τις κακουχίες και τα σημάδια που του άφησε το πέρασμα των χρόνων (αλλά και το μελάνι του μαρκαδόρου μου αφού για ένα διάστημα εξάσκησα πάνω του και κάποιες καλλιτεχνικές αναζητήσεις)!

Για να πω τη μαύρη αλήθεια, η ιστορία στο σχολείο δεν με πολυενδιέφερε αν και δεν ήταν και το χειρότερο από τα μαθήματα που έπρεπε να παρακολουθήσω. Απλά δεν με αφορούσε και πολύ ο στείρος τρόπος μάθησης και η επιβεβλημένη παπαγαλία. Έτσι είναι πολύ λίγα εκείνα που έχω να θυμάμαι από το σχολείο. Αν μου έχει μείνει κάτι είναι η εμμονή των σχολικών βιβλίων και των καθηγητών για απαρίθμηση αριθμών και χρονολογιών με έλαχιστη ουσία. Τα μουσεία, οι αρχαιολογικοί χώροι, οι πέτρες και τα ερείπια όμως ήταν μια άλλη υπόθεση. Εκεί η βαρετή ιστορία των σχολικών βιβλίων αποκτούσε σάρκα και οστά με έναν μαγικό τρόπο.

Αν λοιπόν σήμερα επιδεικνύω αυξημένο ενθουσιασμό με ολοφάνερα ρομαντικές τάσεις για τις ανασκαφές στην Αμφίπολη είναι γιατί φέρνουν στο μυαλό μου όλες αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία. Τότε που είχα τη δίψα να γίνω κι εγώ αρχαιολόγος και να βοηθήσω στην ανακάλυψη και διατήρηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα χρόνια όμως πέρασαν και μία το σαθρό σύστημα, μία το γεγονός ότι η επιστήμη της αρχαιολογίας στην Ελλάδα έμοιαζε να είναι άνευ αντικειμένου (γίνονται ακόμα ανασκαφές αναρωτιόμουν;), άλλες καταστάσεις και ενδιαφέροντα που με οδήγησαν σε άλλα μονοπάτια, έτσι και οι πρώιμες εκείνες επιδιώξεις δεν επιτεύχθηκαν ποτέ. Δεν έχει όμως καμία σημασία.. ίσως η Αμφίπολη δώσει ώθηση σε κάποιους άλλους νέους. Μακάρι μόνο να μην είναι μία ακόμη ψεύτικη ελπίδα…words-to-count

Εις αναμονή των εξελίξεων λοιπόν…!

Leave A Comment