Bowie London Tribute

ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Όταν τα είδωλα πεθαίνουν, χάνεται μαζί τους και ένα κομμάτι μας… H τέχνη τους όμως μένει, ό,τι δημιούργησαν παραμείνει εδώ για εμάς – τα είδωλα λοιπόν δεν πεθαίνουν, οι άνθρωποι μόνο πεθαίνουν.

Γυρνάω στο μυαλό μου ξανά και ξανά πως έφτασε ο David Bowie να γίνει κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας. Σήμερα φαντάζει σαν να ήταν για πάντα στη ζωή μου αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι παιδί της δεκαετίας του ’80 και η παιδική μου ηλικία, μεγαλωμένη στην οπισθοδρομική μουσικά Ελλάδα, ήταν πλημμυρισμένη από κλαψιάρικα λαϊκά άσματα, μπουζουκοσουξεδάκια και ελληνικά ποπάκια. Έτσι ανακάλυψα σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία τον υπέροχο κόσμο που δημιούργησε ο Bowie, μέσα από το ίντερνετ κυρίως.

Κάνοντας μια αναδρομή στη μνήμη, μου έρχονται όλα ένα ένα… Ο Bowie όταν ακόμα ήμουν μικρή, εκεί γύρω στη δεκαετία του ΄90, χάρη στο μαγικό κανάλι του MTV, ήταν ένας αξιοπρεπής κύριος, ελαφρώς μεγαλύτερος από τα είδωλα που είχαμε τότε – Madonna, Michael Jackson, Robbie Williams κ.α. Τον θυμάμαι ως τον κύριο με την κάπα με την αγγλική σημαία στο πίσω μέρος και στο νου μου έρχεται το βίντεο κλιπ από το “Perfect Day” που τότε έπαιζε ασταμάτητα στην τηλεόραση.

Στην εφηβεία πια, τότε που άρχισα να ακούω λίγο περισσότερο ξένη μουσική έπεσα πάνω στους Placebo – καλά δεν έπεσα ακριβώς αφού τότε όλοι για εκείνους μιλούσαν. Θυμάμαι το σούσουρο στο σχολείο για εκείνον τον περίεργο dude που εμφανίστηκε με φόρεμα στη σκηνή του Terravibe και τα διάφορα περιπαικτικά σχόλια που ακολούθησαν (με έμενα να σκέφτομαι κατα τ’ άλλα “χμ, that’s interesting, isn’t it?”). Ήταν η ίδια εποχή που κυκλοφορούσε στην τηλεόραση ένα βιντεάκι του ίδιου τύπου να τραγουδάει το “Without You I’m Nothing” μαζί με εκείνον τον μεσήλικα από το “Perfect Day”. Φυσικά το ενδιαφέρον μου επικεντρωνόταν στον Brian Molko και λίγο καταλάβαινα τη σημασία αυτού του ντουέτου. Άσε που όλοι μας νομίζαμε ότι ο Brian ανακάλυψε την πυρίτιδα! Μα να βγαίνει με φόρεμα στη σκηνή; Ουάου πόσο τολμηρό όμως – avant garde! (όχι ότι τότε ήξερα τη λέξη avant garde – πόσω μάλλον την έννοιά της. Πρόκειται σαφώς για αναγχρονισμό ένεκα της διήγησης.)

 

 

Μετά από μερικά χρόνια αποκτήσαμε τον πρώτο υπολογιστή μας στο σπίτι και τότε ανακάλυψα τον μαγικό κόσμο των torrents – δεν φταίω εγώ! Ο τεχνικός που μας εγκατέστησε τον υπολογιστή το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν: “Και ξέρεις τώρα, μέσω του ίντερνετ μπορείς να κατεβάζεις ολόκληρες δισκογραφίες καλλιτεχνών. Εγώ π.χ. έτσι κατέβασα όλους τους δίσκους των WHO.” Το ένα έφερε το άλλο, και σύντομα άρχισα να κατεβάζω δίσκους καλλιτεχνών που μου πρότειναν φίλοι και γνωστοί – παρεπιπτόντως ποτέ δεν κατέβασα τους WHO (who knows why?). Κάποια στιγμή ένας από αυτούς μου πρότεινε να ακούσω David Bowie – όχι όμως τον Bowie του MTV που μέχρι τότε αμυδρά ήξερα, αλλά τον Ziggy Stardust, τον Aladdin Sane κ.α. Εννοείται πως κατέβασα όλη τη μέχρι τότε δισκογραφία του. Ταξινόμησα τους δίσκους του έναν έναν με χρονολογική σειρά και άρχισα να ακούω… για να ανακαλύψω ότι αδυνατούσα να κατατάξω κάπου τον καλλιτέχνη που άκουγα (είχα φάει βλέπετε και ένα κόλλημα τότε να ταγκάρω τους καλλιτέχνες με βάση το genre που ανήκαν). Ο David Bowie μου τίναξε το ταγκάρισμα στον αέρα!!! Ξεκίνησα να ακούω rock ‘n’ roll, μετά άκουσα πιο ηλεκτρονικούς ήχους, λίγο ποπ, αρκετά experimental κομμάτια… Μα ποιος ήταν αυτός ο καλλιτέχνης; Και γιατί δεν έμοιαζε καθόλου με ό,τι είχα ακούσει μέχρι τότε; Είναι δυνατόν αυτό στη μουσική βιομηχανία; Ένας καλλιτέχνης να κάνει του κεφαλιού του; Να προτείνει νέους ήχους; Να μη φοβάται την οποιαδήποτε εισπρακτική αποτυχία και απλά να δημιουργεί; Ομολογώ ότι για πολλά χρόνια ο Bowie παρέμενε ένα αίνιγμα για μένα – κάτι πολύ μοναδικό και άπιαστο.

Συνέχισα να τον ακούω, κυρίως τους δίσκους του ’70, κυρίως το The Rise and Fall of Ziggy Stardust που το άκουγα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και θα συνεχίσω να το ακούω μέχρι να μη μπορώ να το ακούσω πια… Τα χρόνια πέρασαν και εγώ βρέθηκα να μένω μόνιμα στην Αγγλία όπου μια ωραία πρωία σκάει μύτη στο Victoria & Albert Museum μια έκθεση με θέμα τα έργα και τις ημέρες του David Bowie. Εννοείται πως μόλις το μαθαίνω κατενθουσιάζομαι και σπεύδω να αγοράσω το πολυπόθητο εισιτήριο. Καταφέρνω και βγάζω εισιτήριο – περιττό να πω ότι τα εισιτήρια της έκθεσης έγιναν ανάρπαστα με το καλημέρα σας – και έρχεται η μέρα να πάω στο μουσείο. Αυτό που είδαν τα μάτια μου (μέρα μπήκα στο μουσείο και βράδυ βγήκα) δεν είχε προηγούμενο. “Ο άνθρωπος αυτός απλά δεν υπάρχει”, σκέφτηκα. Τρελάθηκα! Κατάλαβα όμως ότι δεν ήξερα τίποτα και αυτά που ανακάλυψα δεν ήταν παρά η αφρόκρεμα – για να ανακαλύψω όλη τη μουσική (κι όχι μόνο) πορεία του Bowie θα χρειαζόμουν πολύ καιρό. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ανακαλύψω όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής του πορείας και όντως έκτοτε έκανα πολλές προσπάθειες, οι οποίες ακόμα συνεχίζονται. Δεν μπορείς να ανακαλύψεις εύκολα μια τέτοια καριέρα – είναι σαν να προσπαθείς να κρατήσεις το σύμπαν μέσα στα χέρια σου – απλά δεν γίνεται.

Και ερχόμαστε στο 2013 – είχα μάθει να ζω με τον Bowie του παρελθόντος. Πόσο ήθελα να τον δω να κυκλοφορεί κάτι καινούριο αλλά δεν ήλπιζα σε αυτό. Και εκεί που λες δεν θα επιστρέψει ποτέ, σκάει είδηση ότι κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ και έτσι έρχεται το Next Day – η επόμενη μέρα κυριολεκτικά και μεταφορικά. Out of this world! Ο Bowie επέστρεψε – το σύμπαν μας χαμογελάει και πάλι! Στις επάλξεις για νέα τυχόν συναυλία. “Θα κινήσεις γη και ουρανό αλλά θα πας”, σκέφτηκα! Κεραίες τεντωμένες, λοιπόν!!!!

Δύο χρόνια μετά και μαθαίνουμε ότι ανέβασε ένα θεατρικό (το πρώτο του θεατρικό έργο) με τίτλο Lazarus στη Νέα Υόρκη, που συγκέντρωσε διθυραμβικές κριτικές, και τσουπ έρχεται και νέο άλμπουμ, Blackstar – ημερομηνία κυκλοφορίας: ανήμερα των γενεθλίων του (γενέθλια που μοιράζεται με τον Elvis – τυχαίο;). Όσοι είδαν το βίντεο κλιπ ίσως να ένιωσαν κάπως περίεργα – τι θέλει να μας πει ο Bowie με το βίντεο; Κι εκείνος ο σιχαμένος στίχος: “on the day He died” δεν μου άρεσε καθόλου (το τραγούδι το λάτρεψα πάραυτα) – για ποιον τραγουδούσε; Δύο μέρες μετά και τη χαρά του νέου άλμπουμ διαδέχονται τα νέα του θανάτου του – CRASH BOOM BANG. Σαν κομμάτια από παζλ όλα σιγά σιγά βρίσκουν τη θέση τους… και ο κόσμος μας είναι ξαφνικά τόσο άδειος. Το Blackstar αποδεικνύεται ένα πολύ καλό άλμπουμ αλλά αυτή τη στιγμή είναι πρακτικά αδύνατον να το ακούσω.wtc

Όταν τα είδωλα πεθαίνουν, χάνεται μαζί τους και ένα κομμάτι μας… Ας είμαστε όμως ευγνώμονες για αυτό που μένει, που παραμένει εμποτισμένο από την παρουσία τους.

Good night, my sweet prince…

Featured Image by Carl Court, Getty Images.

Leave A Comment