ΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Οι περισσότερες σύγχρονες ιστορίες για βρικόλακες βασίζονται στην εικόνα που έχουμε για αυτούς, όπως διαμορφώθηκε από τη δυτική κουλτούρα και εντυπώθηκε στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Όμως, πολύ πριν εμφανιστούν όλα αυτά, τούτα τα υπερφυσικά πλάσματα στοίχειωναν για αιώνες τις διηγήσεις των λαών της Ευρώπης. Οι δοξασίες που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή μας είναι λίγο ή πολύ γνώριμες. Είχαν άραγε και οι λαοί της Ανατολής αντίστοιχες ανησυχίες;

Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση είναι καταφατική και για του λόγου το αληθές ας επιχειρήσουμε να γνωρίσουμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Το κινεζικό βαμπίρ, γνωστό και ως ξιανγκ σι, είναι ένας δαίμονας που καταλαμβάνει το σώμα και τρέφεται από τις σάρκες νεκρών και ζωντανών. Μια άλλη θεωρία θέλει το συγκεκριμένο είδος δαίμονα να αποτελεί την κατώτερη ψυχή του ίδιου του ατόμου που δίνει εκ νέου ζωή στο νεκρό του σώμα. Η πεποίθηση μάλιστα αυτή βασίζεται στην κινεζική κοσμοαντίληψη, η οποία θέλει το κάθε άτομο να έχει δύο ψυχές: το Χαν, την ανώτερη ψυχή, και το Πο, την κατώτερη ψυχή, που είναι από τη φύση της κακή. Στην περίπτωση όπου το Πο είναι ισχυρότερο, έστω και αν το μικρότερο κομμάτι του νεκρού σώματος εκτεθεί στο φως του φεγγαριού, είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα βαμπίρ. Σε ό,τι αφορά την εμφάνισή τους, τα κινεζικά βαμπίρ έχουν κόκκινα μάτια με έντονο βλέμμα και γαμψά νύχια, ενώ διαθέτουν τεράστια δύναμη και μπορούν να πετούν.

Στη Μαλαισία υπάρχουν όχι ένα αλλά δύο πλάσματα που φέρουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τους βρικόλακες της Δύσης. Το πρώτο ονομάζεται λάνγκσουιρ και εμφανίζεται στα θύματά του άλλοτε με τη μορφή κουκουβάγιας και άλλοτε ως μια πανέμορφη γυναίκα ντυμένη με ένα υπέροχο σμαραγδένιο φόρεμα. Τα νύχια της είναι μακριά και αιχμηρά σαν του γύπα και είναι συχνά δηλητηριώδη. Ο θρύλος λέει ότι η όμορφη αυτή γυναίκα μεταμορφώθηκε σ’ αυτό το θανατηφόρο πλάσμα μετά τη γέννηση του παιδιού της, που ήρθε στον κόσμο με τη μορφή κουκουβάγιας. Μόλις η γυναίκα αντίκρισε το μωρό, τρελάθηκε από τη θλίψη της, έβγαλε μια μακρόσυρτη κραυγή, χτύπησε απελπισμένα τα χέρια στο στέρνο της και στη συνέχεια χάθηκε στον αέρα, παίρνοντας και η ίδια μορφή κουκουβάγιας. Έκτοτε ταξιδεύει πετώντας και τρέφεται με το αίμα κυρίως ανδρών και μικρών παιδιών.

Το δεύτερο πλάσμα από τη Μαλαισία είναι το πενάνγκαλαν, ένα κεφάλι ή ένας κορμός αποκομμένος από το υπόλοιπο σώμα που τη νύχτα πετάει με φτερά νυχτερίδας και πίνει το αίμα μικρών παιδιών. Τη μέρα επιστρέφει εκεί όπου βρίσκεται το υπόλοιπο σώμα και ξεκουράζεται. Σύμφωνα με το θρύλο, ο μόνος τρόπος για να το σκοτώσει κάποιος είναι να ρίξει σκόρδο ή αλάτι στο εσωτερικό του λαιμού του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το κεφάλι δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω και έτσι το φως της ημέρας το θανατώνει.

Οι προαναφερθέντες θρύλοι αποδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι η αγωνία για το θάνατο αλλά και η αδυναμία να εξηγηθούν κάποια φυσικά φαινόμενα οδήγησαν στην ανάπτυξη τέτοιων θρύλων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 30.

Η εικόνα ανοίγματος του συγκεκριμένου άρθρου προέρχεται από το blog Eaten By Ducks.

Leave A Comment