KURT VONNEGUT: ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Στην ερώτηση αν τα βιβλία του ανήκουν στο είδος της Επιστημονικής Φαντασίας ο Κερτ Βόνεγκατ απαντούσε πάντα αρνητικά. Παρά τις διαψεύσεις του, τα έργα του φλερτάρουν έντονα με την Ε.Φ., περισσότερο ίσως από όσο ήθελε να παραδεχτεί ο ίδιος. Κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ίσως να μην ήθελε να ταυτιστεί εξ ολοκλήρου με τις νόρμες της Ε.Φ. και να παραμείνει αυτόνομος. Αυτό ενδεχομένως είχε ως αποτέλεσμα ο Βόνεγκατ να διαμόρφωσει το δικό του ξεχωριστό ύφος, το οποίο άφησε ανεξίτηλο στίγμα στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία.

Γεννημένος το 1922 στην Ινδιανάπολη, η οποία δεσπόζει σε πολλά μυθιστορήματά του, ο Βόνεγκατ ασχολήθηκε αρχικά αποτυχημένα με τη Χημεία για να στραφεί με το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου στην επιστήμη της Ανθρωπολογίας. Το 1944, σε ηλικία μόλις 21 ετών, χάνει με τραγικό τρόπο τη μητέρα του Ίντιθ, η οποία αυτοκτονεί την Ημέρα της Μητέρας. Το 1945 η μοίρα τού επιφύλασσε μια ακόμα δυσκολία, αφού κατά το βομβαρδισμό της Δρέσδης πιάστηκε ως αιχμάλωτος πολέμου από τους Γερμανούς. Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας του, η αποξένωση που ένιωθε μεγαλώνοντας από τους γονείς του αλλά και η εμπειρία του πολέμου, σφράγισαν σημαντικά τη ζωή του και επηρέασαν το μετέπειτα συγγραφικό του έργο.

Sphageio_5Ο Βόνεγκατ εμφανίστηκε στα αμερικανικά γράμματα τη δεκαετία του 1950. Το πρώτο όμως μυθιστόρημά του που προκάλεσε αίσθηση και το οποίο εισήγαγε τη συγγραφική φόρμα με την οποία συνδέθηκε στο μυαλό των αναγνωστών δημοσιεύτηκε το 1969. Πρόκειται για το πολεμικό ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα  «Σφαγείο Νούμερο Πέντε», όπου η εξιστόρηση των γεγονότων μετακινείται μη-γραμμικά μέσα στο χρόνο και το ταξίδι στο χωροχρόνο χρησιμοποιείται ως στοιχείο της πλοκής. Δείγμα μεταμοντέρνας γραφής, με έντονα σαρκαστικά στοιχεία και μαύρο χιούμορ, το μυθιστόρημα με την επαναλαμβανόμενη, σήμα κατατεθέν, φράση «έτσι πάει» έγινε σύντομα πολύ δημοφιλές, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους της δεκαετίας του 1960. Το έργο του Βόνεγκατ ταυτίστηκε με τη δική τους μάχη για ειρήνη και ισότητα.

Τα έργα του φλερτάρουν έντονα με την Ε.Φ. αν και ο ίδιος δεν αποτελεί κλασικό παράδειγμα συγγραφέα του είδους. Στο πρώτο του μυθιστόρημα «Ο Πιανίστας» (1952), ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει ένα δυστοπικό κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι-εργάτες έχουν αντικατασταθεί εξ ολοκλήρου από μηχανές. Το δεύτερο μυθιστόρημά του, «Οι Σειρήνες του Τιτάνα» (1959), μας αποκαλύπτει μια μεταμοντέρνα Οδύσσεια στο Διάστημα, θίγοντας γνώριμα ζητήματα που βρίσκουμε κατά κόρον στον κανόνα της Ε.Φ., με μια ωστόσο πολύ φρέσκια ματιά. Άλλα έργα του που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και αποτελούν σταθμό στην αμερικανική λογοτεχνία είναι «Η Φωλιά της Γάτας» (1963) και το «Πρόγευμα των Πρωταθλητών» (1973). Το 1997 δημοσίευσε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Χρονοσεισμός». Σύμφωνα με την πλοκή του βιβλίου, το 2001 ο χρόνος πάει πίσω κατά δέκα χρόνια και οι άνθρωποι αναγκάζονται να ξαναζήσουν τα πάντα χωρίς να μπορούν να αλλάξουν την πορεία των γεγονότων. Η πραγματική όμως δυσκολία παρουσιάζεται όταν καλούνται εκ νέου να λάβουν τη ζωή στα χέρια τους.

Πολλά μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν στην εγχώρια αγορά.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 134.

Leave A Comment