IRON MAN 3: ΤΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Σε μια κινηματογραφική παραγωγή με μία ή περισσότερες συνέχειες, συνήθως είναι η πρώτη ταινία που θέτει το ρυθμό και ό,τι ακολουθεί σπάνια μπορεί να συγκριθεί μαζί της. Συνήθως η δεύτερη ταινία είναι αναμενόμενο να κινείται στο ίδιο μοτίβο με μια ελαφριά τάση διαφοροποίησης, έτσι ώστε να αιτιολογηθεί η ύπαρξή της από τους παραγωγούς. Εάν και εφόσον υπάρξει κι άλλη συνέχεια, η εμπορική επιτυχία κατά κάποιον τρόπο θεωρείται δεδομένη και επικρατεί η αντίληψη ότι οι παραγωγοί έχουν βρει πια τι είναι αυτό που θέλει το κοινό. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Άλλωστε, ποτέ δεν αλλάζεις κάτι που πουλάει…

Ευτυχώς για μας, δεν σκέφτηκαν με τον ίδιο τρόπο και οι παραγωγοί της τρίτης κινηματογραφικής μεταφοράς του «Iron Man». Αντιθέτως, ανέλαβαν το ρίσκο να προσφέρουν στους θεατές κάτι πολύ παραπάνω από το αναμενόμενο και όπως φαίνεται ανταμείφθηκαν και με το παραπάνω.

Η νέα ταινία του σιδερένιου υπερήρωα χαρακτηρίζεται από ένα εκπληκτικό καστ ηθοποιών και διαθέτει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλοκή με πολλές ανατροπές. Τα ειδικά εφέ είναι πραγματικά εντυπωσιακά και δένουν άψογα με την ιστορία, χωρίς ωστόσο να την επισκιάζουν, ενώ οι ατάκες των ηθοποιών διαθέτουν σπιρτάδα και αμεσότητα. Όμως το φιλμ δεν μένει μόνο στα προαναφερθέντα, παρόλο που θα ήταν ήδη αρκετά για να το κάνουν ξεχωριστό.

Σε μια δύσκολη ομολογουμένως περίοδο για την αμερικανική ιστορία, οι παραγωγοί τολμούν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, θίγοντας το φλέγον ζήτημα της τρομοκρατίας. «Εμείς δημιουργούμε τους δαίμονες που μας κυνηγούν. Δίνοντας όνομα στο κακό – Καντάφι, Μπιν Λάντεν, Μανδαρίνος – δίνεις ένα στόχο στους ανθρώπους», λέει ο Τόνι Σταρκ, συνοψίζοντας το κεντρικό μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία. Και αυτή η λογική αναδεικνύεται όχι μέσα από μια επιτηδευμένη σοβαροφάνεια, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά καταφεύγοντας στις λυτρωτικές ιδιότητες του χιούμορ.

Στο «Iron Man 3», ο Τόνι Στάρκ, συγκλονισμένος ακόμα από τα γεγονότα της Νέας Υόρκης που παρακολουθήσαμε στην ταινία των «Εκδικητών», προσπαθεί να ξαναβρεί τον παλιό καλό του εαυτό. Τα περιθώρια όμως στενεύουν όταν στο προσκήνιο εμφανίζεται ο Μανδαρίνος, τον οποίο ενσαρκώνει μοναδικά ο Μπεν Κίνγκσλεϊ. Με εμφάνιση που θυμίζει – όχι τυχαία υποθέτουμε – τον Μπιν Λάντεν, εξαπολύει μια ολομέτωπη επίθεση στις ΗΠΑ με κεντρικό στόχο τον ίδιο τον Πρόεδρο. Παράλληλα, ένας τρελός επιστήμονας, παλιός γνώριμος του Σταρκ, απειλεί την ανθρωπότητα με μια νέα βιολογική απειλή που στόχο έχει να «βελτιώσει» το ανθρώπινο DNA. Ακολουθούν ένα ανελέητο κυνηγητό, εντυπωσιακές σκηνές δράσης, άφθονο χιούμορ στις κατάλληλες δόσεις και για μια  ακόμα φορά ένας απολαυστικός Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 131.

Leave A Comment