ΔΙΨΑ

Συνηθισμένοι να στρέφουμε το βλέμμα μας προς τον κινηματογράφο της Δύσης, συχνά αμελούμε να δώσουμε τη δέουσα προσοχή σε αξιόλογες δουλειές που προέρχονται από την Ανατολή. Τα κινηματογραφικό έργο του Παρκ Τσαν-Γουκ είναι σίγουρα μια τέτοια περίπτωση.

Ο Νοτιοκορεάτης κινηματογραφιστής έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με το αριστουργηματικό «Oldboy» (2003), μια ταινία εκδίκησης με έντονες σκηνές λυρικής βίας που του χάρισε το Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, αλλά και τον καθιέρωσε ως το αντίπαλον δέος εξ Ανατολής του άλλου μεγάλου μετρ της βίας, του Κουέντιν Ταραντίνο.

Το 2009 έμελλε να επιστρέψει με τη «Δίψα», μια ταινία τρόμου με κεντρικό ήρωα ένα βρικόλακα. Πρόκειται για την ιστορία ενός παπά που μεταμορφώνεται σε βαμπίρ. Ο Σανγκ-Χιουν, μη αντέχοντας να βλέπει τους ανθρώπους να πεθαίνουν, συμμετέχει ως εθελοντής σε ένα μυστικό ιατρικό πείραμα με σκοπό να βοηθήσει να βρεθεί το εμβόλιο κατά ενός επικίνδυνου ιού. Το πείραμα, δυστυχώς, δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελε, καθώς μολύνεται και πεθαίνει. Επανέρχεται όμως στη ζωή όταν του γίνεται μετάγγιση αίματος από έναν άγνωστο δότη. Έκει ξεκινά και ο γολγοθάς του, καθώς αντιλαμβάνεται ότι το αίμα που του έσωσε τη ζωή, τον μεταμόρφωσε ουσιαστικά σε βρικόλακα. Εγκλωβισμένος ανάμεσα στην ακατάσχετη δίψα του για ανθρώπινο αίμα και την πίστη του, ο ήρωας προσπαθεί να επιτύχει την ισορροπία και να βρει τη λύτρωση.

Η ταινία τρόμου του Νοτιοκορεάτη δημιουργού χαρακτηρίζεται από έντονα οπτικά ερεθίσματα, στιλιζαρισμένη εικόνα, εξαιρετική φωτογραφία, αλλά και ένα ιδιαίτερα αφαιρετικό και σε ορισμένα σημεία αφελές σενάριο. Αποτελεί σίγουρα μια διαφορετική πρόταση για όσους αρέσκονται σε ταινίες με βρικόλακες και επιθυμούν να δουν κάτι διαφορετικό από τις γνώριμες συνταγές του Χόλιγουντ, αλλά και από την τελευταία τάση που θέλει τους βρικόλακες να… λαμπιρίζουν όταν εκτίθενται στον ήλιο.

Πέρα όμως από τη διαφορετική κινηματογραφική προσέγγιση, το μοτίβο στο οποίο βασίζεται το φιλμ είναι κοινό στο δυτικό και τον ανατολικό κινηματογράφο. Ο βαμπιρισμός αντιμετωπίζεται ως η αφορμή για να εξωτερικεύσει ο σκηνοθέτης την αιώνια πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στο κακό και το καλό, ανάμεσα στην αμαρτία και την εξιλέωση, ανάμεσα στα πάθη και τις αρετές. Και τι πιο δυνατό από το εσωτερικό δράμα ενός ιερέα που από πιστός ακόλουθος του Θεού μετατρέπεται παρά τη θέλησή του σε μια αιμοδιψή μηχανή του Σατανά; Η ταινία παρόλο που δεν θεωρείται από τις καλύτερες του σκηνοθέτη και παρά τη μεγάλη διάρκειά της, αξίζει σίγουρα λίγο από το χρόνο μας.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 117.

Leave A Comment