Camera_Obscura

CAMERA OBSCURA: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΛΑΔΙΚΟΣ

«Σημαδεύω ξανά. Έκρηξη. Ο κόσμος παγώνει. Η μηχανή μου γεμίζει με είδωλα. Είμαι επαγγελματίας φωτογράφος. Φωτογραφίζω τους Νεκρούς». Με αυτά τα αφοπλιστικά και κοφτερά λόγια, ο Σταμάτης Λαδικός μας εισάγει στον σκοτεινό κόσμο της συλλογής διηγημάτων «Camera Obscura» (Momentum, 2012).

Η συλλογή περιέχει δώδεκα ιστορίες τρόμου, διαφορετικές μεταξύ τους στιλιστικά και θεματολογικά, με κοινό ωστόσο άξονα την ευρηματικότητα του συγγραφέα και την έντονη υποβλητικότητα που χαρακτηρίζει τη γραφή του. Φαντάσματα που στοιχειώνουν τους ζώντες, έργα τέχνης που ζωντανεύουν σκορπίζοντας τον τρόμο, φιλοσοφικές και υπαρξιακές αναζητήσεις, παιχνίδια με τον χρόνο και αναφορές σε γνωστές προσωπικότητες αναμειγνύονται με έναν μοναδικό τρόπο, καθηλώνοντας τον αναγνώστη και ενισχύοντας το αίσθημα του δέους και του τρόμου.

Ο Σταμάτης Λαδικός, που κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον λογοτεχνικό χώρο, αποδεικνύει ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλους καταξιωμένους συναδέρφους του καθώς δείχνει ικανός να χειριστεί με άνεση διάφορα είδη τρόμου. Ακροβατώντας ανάμεσα στον λυρισμό και το υπερφυσικό, αλλά και με μια δόση ρεαλισμού τόση όση χρειάζεται για να παρεισφρήσει ο τρόμος στο ασυνείδητό μας, η γραφή του Λαδικού υπόσχεται μια συναρπαστική κατάδυση στα άδυτα της σκοτεινής φαντασίας του ανθρώπινου νου.

Camera-Obscura-coverΑπό τις δώδεκα ιστορίες ξεχώρισα τις εξής: «Camera Obscura», «Το ξέφωτο», «Ripper’s Ballad» και «Vice Versa», για διαφορετικούς λόγους τη καθεμία. Στην «Camera Obscura», που έδωσε το όνομά της και στη συλλογή, θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο ο Λαδικός χειρίστηκε το θέμα-ταμπού της νεκροφιλίας μέσα από μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση και τις εφιαλτικές διαστάσεις που του προσέδωσε. Στο «Ξέφωτο» πειραματίστηκε με τη δευτεροπρόσωπη αφήγηση, μία από τις πιο δύσκολες αφηγηματικές τεχνικές και μας χάρισε μία πολύ δυναμική ιστορία με πολυεπίπεδες αναγνώσεις, αντάξια των κλασικών ιστοριών ψυχολογικού τρόμου. Στο «Ripper’s Ballad», μια ιστορία για το δολοφόνο του Whitechapel του βικτοριανού Λονδίνου και το μυστηριώδες Έργο του, ο συγγραφέας πειραματίζεται με τη μορφή εισάγοντας το εύρημα των λέξεων που κατεβαίνουν σκαλωτά ανά γράμμα και ενισχύει έτσι την αναπαραστατικότητα της γραφής του. Στο τέταρτο κείμενο που ξεχώρισα, «Vice Versa», ο Λαδικός μας καλεί σε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο σε δύο σκοτεινές ιστορικές περιόδους, στο Άουσβιτς του 1943 και τη Γιουγκοσλαβία του 1991, όπου παρακολουθούμε, άβολα ομολογουμένως, δύο σκηνές αγριότητας αναλογιζόμενοι ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο «τρομερό» από τον τρόμο που γεννά η πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης.

Εν κατακλείδι, μπορεί η συλλογή «Camera Obscura» να είναι η πρώτη λογοτεχνική προσπάθεια του Σταμάτη Λαδικού, δεν υστερεί όμως σε τίποτα από άλλες αντίστοιχες παραγωγές του είδους. Φαίνεται ότι το παράτολμο εγχείρημα του δημιουργού να συνδυάσει σε μία συλλογή τόσο διαφορετικές ιστορίες, απέδωσε τελικά καρπούς και δικαίωσε τοwtc οποιοδήποτε ρίσκο. Όσο για τον αναγνώστη, αυτός μόνο νικητής μπορεί να βγει από την ανάγνωση των ιστοριών του Λαδικού, που θα τον ψυχαγωγήσουν αλλά και θα αποτελέσουν πρόσφορο έδαφος για προβληματισμό.

Η κεντρική εικόνα του άρθρου: artwork by darn

Leave A Comment