BYZANTIUM: Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΩΝ

Αναγκασμένη να επισκεφθώ την άλλη μεριά της κομητείας του Surrey για να μπορέσω να παρακολουθήσω τη νέα ταινία με βαμπιρικό περιεχόμενο «Byzantium» του Neil Jordan και ενώ βρισκόμουν σε μια σκοτεινή αίθουσα με μόλις τρεις ακόμα ανθρώπους, μια σκέψη άρχισε να γεννιέται στο μυαλό μου. Βρισκόμαστε άραγε κοντά στο τέλος του βαμπιρικού κινηματογράφου;

Μήπως τελικά το «Λυκόφως» έκανε ανεπανόρθωτη ζημιά, απαξιώνοντας το είδος και οδηγώντας το μοιραία στην παρακμή; Άραγε τελικά όλη αυτή η υπερέκθεση κούρασε το κοινό και το οδήγησε μακριά από τις ταινίες του είδους; Ή μήπως επιτέλους ήρθε και πάλι η ώρα τα βαμπίρ να επιστρέψουν κοντά στο φανατικό, ομολογουμένως μικρότερο, κοινό τους με παραγωγές που θα έχουν και πάλι «ψυχή»;

byzantium-poster19 χρόνια μετά την ταινία-σταθμό «Συνέντευξη μ’ενα βρικόλακα», που συνέδεσε μια για πάντα το όνομα του σκηνοθέτη με τη γοτθική κουλτούρα, ο Jordan επιστρέφει με την ίδια ευασθησία στον κόσμο των καταραμένων αθανάτων, διασκευάζοντας αυτή τη φορά το θεατρικό έργο της Moira Buffini «A Vampire Story». Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα πέρσι στο φεστιβάλ του Τορόντο, μας αφηγείται την ιστορία δύο γυναικών που προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν που τις καταδιώκει. Μητέρα (Gemma Arterton) και κόρη (Saoirse Ronan), δυο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, κρύβουν μια τραγική ιστορία δύο αιώνων που καμιά τους δεν μπορεί να διηγηθεί. Μια σειρά από φόνους θα οδηγήσει τους διώκτες των δύο γυναικών πιο κοντά τους, φέρνοντάς τες αντιμέτωπες με τον πιο μεγάλο τους φόβο.

Τι καινούριο όμως έρχεται να προσθέσει το «Byzantium» στον κινηματογραφικό βαμπιρικό κανόνα; Η απάντηση είναι αφαιρετική, καθώς η ταινία δεν έρχεται να προσθέσει κάποιο νεωτεριστικό στοιχείο, αλλά αντιθέτως καλείται να επαναφέρει την τάξη, διώχνοντας το γκλίτερ και τη «χορτοφαγία» που εισήγαγε το «Λυκόφως». Το αίμα, ο αισθησιασμός και ο υπαρξιακός τρόμος ρέουν και πάλι άφθονα. Τα βαμπίρ του Jordan είναι και πάλι οι εύθραυστες, μελαγχολικές οντότητες που υποκύπτουν στα πάθη τους και στην ακόρεστη δίψα για αίμα, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα Σύμπαν που ολόενα αλλάζει γύρω τους, που κατανοούν και σέβονται τη δύναμη που κρατούν στα χέρια τους.

Η κινηματογράφηση της ταινίας δεν θυμίζει σε τίποτα τις ακριβές χολιγουντιανές παραγωγές. Πρόκειται για μια ευρωπαϊκή ταινία με ελάχιστα οπτικά εφέ. Η ατμόσφαιρα δημιουργείται από τα παιχνίδια του φωτός και των σκιών, από τις ρεαλιστικές σκηνές στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον που εναλλάσσονται αρμονικά με τις σκηνές εποχής, από την εξαιρετική μουσική επένδυση που επιμελήθηκε ο Javier Navarrete («Ο Λαβύρινθος του Πάνα») αλλά και από τις ερμηνείες των ηθοποιών που καταφέρνουν να ενσαρκώσουν με άριστο τρόπο τους χαρακτήρες. Για άλλη μια φορά, ο Neil Jordan καταφέρνει να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους: να δημιουργήσει δηλαδή μια ακόμα ταινία φαντασίας, η οποία ωστόσο φαντάζει εντυπωσιακά ρεαλιστική.

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 135.

Leave A Comment