1408: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΟΜΟΥ

Μια καλή ιστορία τρόμου δεν είναι αυτή που μας τρομάζει στιγμιαία και αμέσως χάνεται από το μυαλό μας όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ασφαλείς. Αντιθέτως, είναι εκείνη που εισβάλλει στο ασυνείδητό μας και συνδέεται με τους βαθύτερους φόβους μας, έρπει σιγά σιγά και μεθοδικά μέσα στο μυαλό μας και γκρεμίζει τις εσωτερικές μας άμυνες, σβήνοντας εντέχνως τη γραμμή που χωρίζει τη φαντασία από την πραγματικότητα. Τότε που όλα είναι δυνατά…

Πόσες φορές όμως σας έχει τύχει κάτι τέτοιο όταν διαβάζετε ένα μυθιστόρημα ή κάποια συλλογή διηγημάτων; Μπορείτε να φέρετε στο μυαλό σας αυτό το συναίσθημα; Προσωπικά ομολογώ ότι, παρόλο που έχω διαβάσει αρκετά διηγήματα και μυθιστορήματα τρόμου, ελάχιστες φορές ένιωσα αυτήν την απειλητική ανάσα της φαντασίας.

Μια από τις ελάχιστες στιγμές που ένιωσα αυτό το καθηλωτικό συναίσθημα ήταν κατά την ανάγνωση του διηγήματος «1408» του Stephen King, που περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων «Όλα είναι δυνατά». Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ένας κυνικός συγγραφέας που αρέσκεται στο να καταρρίπτει παραφυσικούς μύθους, αποφασίζει να περάσει μία νύχτα στο στοιχειωμένο δωμάτιο 1408 του Dolphin Hotel. Η παραμονή του όμως σε αυτό το δωμάτιο πρόκειται να αλλάξει μια για πάντα τη γνώμη του για το παράδοξο, καθώς θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον αληθινό τρόμο. Θυμάμαι ότι, παρόλο που διάβαζα την ιστορία μέρα μεσημέρι και μάλιστα καλοκαίρι, η αριστοτεχνική αφήγηση του Stephen King κατάφερε να με κάνει να αισθανθώ ότι ήμουν και εγώ μέρος της ιστορίας, με αποτέλεσμα να νιώσω κυριολεκτικά τους τοίχους του δωματίου στο οποίο βρισκόμουν να κλείνουν απειλητικά προς το μέρος μου!

To 2007 κυκλοφόρησε και η ομώνυμη ταινία που βασίστηκε στην ιστορία του King με πρωταγωνιστή τον John Cusack. Η ταινία κατάφερε σε σημαντικό βαθμό να αποτυπώσει την αίσθηση κλειστοφοβίας και την αγωνία που προκαλεί στον αναγνώστη η αφήγηση του διάσημου συγγραφέα, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να ξεπεράσει το αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Κινήθηκε στα γνωστά μοτίβα αντίστοιχων παραγωγών και δεν κατάφερε να ξεφύγει από την «κατάρα» που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες ταινίες που βασίζονται σε έργα του δημοφιλούς συγγραφέα.

Μια καλογραμμένη ιστορία τρόμου τείνει να υπερέχει μιας ταινίας, όσο καλή κι αν είναι η δεύτερη. Κι αυτό γιατί κατά την ανάγνωση καλούμαστε να πλάσουμε τον κόσμο της ιστορίας με τα εργαλεία που μας δίνει ο συγγραφέας, αφήνοντας τη φαντασία μας να κινηθεί ελεύθερη στο χώρο. Η κινηματογραφική εικόνα τείνει να μας περιορίζει να δούμε την ιστορία μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη, αφαιρώντας μας, έως ένα σημείο, τη δυνατότητα να γεννήσουμε από τις σκιές τους δικούς μας ασυνείδητους φόβους…

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη στήλη F... for Fantasy του εβδομαδιαίου ένθετου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα, στο τεύχος αρ. 115.

Leave A Comment